మదిలో ముచ్చట్లు

కృత యుగంలో అమృతం కోసం దేవతలు క్షీర సాగర మథనం చేయటానికి తలపెట్టారట. వాళ్ళ ఒక్కరి వల్లా కాక రాక్షసుల సహాయం అడిగారట. వాసుకి అనే పాము, మంధర పర్వతం, కూర్మావతారంలో ఉన్న విష్ణుమూర్తి సహాయంతో పని మొదలు పెట్టారట. ఆ ప్రయత్నంలో చివరకి అమృతం పుట్టిందిట. అది మాకూ కావాలని గొడవపెట్టిన రాక్షసులని మోహిని రూపంలో వచ్చిన విష్ణుమూర్తి మాయ చేసి, దేవతలకి అమృతాన్ని అచ్చంగా ఇచ్చేశారట. మాయకు లోనైన దానవులూ సంతృప్తి పడి ఇంటి దారి పట్టారట. ఇదంతా మౌనంగా చూసిన మనుషులు ఒక మీటింగ్ పెట్టుకున్నారట. అంతా అయ్యాక ఒక ప్రతినిధిని ఎన్నుకుని విష్ణుమూర్తి దగ్గరకు పంపారట. సినిమాల్లో చూపించే యూనియన్ లీడర్ లాగా ఆ 'మనిషి' రెండు పిడికిళ్ళూ విడివిడిగా బిగించి, కళ్ళలో పట్టుదలతో, మనసు నిండా కర్తవ్య దీక్షతో విష్ణువు దగ్గరకు వెళ్ళాడుట. "స్వామీ! రాక్షసులు అంటే విలన్లు కనుక మాయ చేసేశావ్. దేవతలు హీరోలు కనుక బాగానే అమృతం ముట్టజెప్పావ్. మరి నీ నాటకంలో 'supporting cast' చేస్తున్న మేము ఏం తప్పు చేశాము? మాకూ కాస్త ఇస్తే నీ సొమ్ము ఏం పొయిందయ్యా?" అని మనసులోని మాట విన్నవించుకున్నాడట. విష్ణుమూర్తి ఎప్పటిలాగే ఒక చిన్న నవ...

ఒకప్పుడు సినిమా చూడాలి అంటే అణాకి టిక్కెట్టు ఉండేదిట. అది కూడా కుదరక, సినిమాకి వెళ్ళిన నలుగురూ తలొక అరగంటా ఒకటే టిక్కెట్టు మీద చూసి, తరువాత కూర్చుని కథలోని భాగాల్ని కూడదీసి చెప్పుకున్న సందర్భాలు కూడా ఉండేవిట. ఒక్కొక్క సైకిలు మీద ఇద్దరు-ముగ్గురు కలిసి కూర్చుని బోలెడంత దూరం నిర్విరామంగా తొక్కుకుంటూ వెళ్లి చూసి, అదే ఉత్సాహంతో తిరిగి తొక్కుకుంటూ వచ్చేవారట. ఎక్కడో టౌన్లలో మాత్రమే టాకీస్ ఉండేవిట! ఇవన్నీ వింటుంటే ఏదో వేరే లోకం తాలూకు కబుర్లలా ఉంటాయి. మనకి తెలిసిన లోకంలో తీరే వేరు! చిన్నప్పుడు అయితే newspaper లోని జిల్లా ఎడిషన్లో  ఏ హాల్లో ఏ పిక్చర్ ఉందో చూసుకుని, హాలు అందచందాల్ని బట్టి, ఆడే పిక్చరు టాకుని బట్టి నిర్ణయించుకుని వెళ్లి చూసి ఆనందించేవాళ్ళం. ఇప్పుడు అదీ లేదు. లైన్లో కూడా నుంచునే పని లేకుండా ఇంటర్నెట్లోనో, ఫోన్లోనో బ్యాంకు కార్డుతో టిక్కెట్లు కొనేసుకుని, సరిగ్గా ఆ టైముకి వెళ్లి, పాప్ కార్న్ పట్టుకుని నములుతూ చూసేస్తున్నాం. ఆ పాప్ కార్న్ కూడా చిన్నప్పుడు రూపాయ్ ఉండేది. ఇప్పుడు పదిహేనుకి తక్కువకి రావట్లేదు! అదివరకు నేల టిక్కెట్టు, బెంచీ టిక్కెట్టు, కుర్చీ టిక్కెట్టు అని ఉండేవట....

"కృష్ణుడు గొప్పవాడు ఎలా అయ్యాడూ..." అంటే... "వెన్న దొంగతనం చేసి" అని సమాధానం చెప్తాను నేను. ఎందుకంటే నేనూ ఇంచుమించు ఆయన వరసలో కుర్చోవలసినంత గొప్ప తిండి దొంగని. కాకపోతే ఆయన వేరే వాళ్ళ ఇళ్ళల్లోనూ perform చేసేవాడు, నేను మా ఇంటితోనే సరిపెట్టాను. ఆయనంటే ద్వాపర యుగంలో చేసేవాడు. ఇప్పుడు కలియుగం. మంచి(చోరీ)కి రోజుల్లేవు. :( కాబట్టి శక్తివంచన లేకుండా కుదిరినంతవరకు లటక్కున కానిచ్చేదాన్ని. చిన్నప్పుడు గోరుమీఠీలు, కొబ్బరి ఉండలు, సున్నుండలు, పాలకోవాలు..ఇలా ఏమి చేసినా మా అమ్మగారి estimation కన్నా చాలా ముందుగా అవి ఖాళీ ఐపోతూ ఉండేవి. మాకు మామూలుగా snacks time లో పెట్టేది కానిచ్చి, మళ్ళీ కృష్ణభగవానుడు పూనినప్పుడు ఇంకొన్ని లాగిచ్చేదాన్ని. ఇక గులాబ్ జామ్ అయితే చెప్పక్కర్లేదు. నోట్లో వేసుకోగానే కమ్మగా కరిగిపోయే ఈ అమృతం ఎవరికి నచ్చదు చెప్పండి? ఇక నేను ఆగగలనా? ఒకసారి అయితే చాలా తగ్గాయి గిన్నెలో. ఇంక మా అమ్మగారు నన్ను ఏమి అనాలో అర్థం కాక, అటు నుంచి విషయాన్ని నరుక్కొచ్చారు. ఆ గిన్నె తెచ్చి హాల్లో టీవీ చూస్తున్న నా ముందు పెట్టి, "ఇవి కూడా తినేసేయ్" అన్నారు. "నిండా మునిగినవా...

'పెళ్లి' అంటే....మూడు ముళ్ళు, ఏడు అడుగులు, మంగళ వాయిద్యాలు, విందు భోజనాలు, పచ్చటి పందిరులు, ముచ్చట్లు, మురిపాలు...ఇలా ఉత్సాహపూరితమైన వాతావరణం మన కళ్ళ ముందు కనపడుతుంది. నా మటుకు నాకు బంధువర్గంలో ఏదైనా పెళ్లి ఉంది అని తెలియగానే ఎంతో హుషారు వచ్చేది చిన్నప్పటి నుంచి. నాకు ఊహ తెలిశాక మా మామయ్యల పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయి. కానీ ఆ వయసులో నేను పెళ్ళికి వచ్చిన పిల్లల్లో కొత్త వాళ్ళతో స్నేహం కలుపుకోవటం, అందరినీ వెంట తిప్పుకుంటూ రకరకాల ఆటలు కనిపెట్టి మరీ ఆడటం...ఈ రాచకార్యాలలో మునిగిపోయేదాన్ని. ఒకసారి మా అమ్మగారి కజిన్ పెళ్లి అయ్యింది. నేను మా అమ్మమ్మగారి దగ్గర కూర్చుని, ఆటలకి వెళ్లనివ్వట్లేదు అని రుసరుసలాడుతూ పెళ్లి చూస్తున్నాను. వెనుక వరుసలో కూర్చున్న ఒక పెద్దావిడ మా అమ్మమ్మ గారిని పరిచయం చేసుకుంటూ, "మీరు ఆడపెళ్లివారా, మగపెళ్లివారా?" అని అడిగారు. మా అమ్మమ్మగారు "మగపెళ్లివారం అండీ" అన్నారు. ఆ సమాధానం విని నేను ఎంత ఆశ్చర్యపోయాను అంటే, నా ఆటల విషయం మర్చిపోయి, కళ్ళు పెద్దవి చేసి, రెండు చేతులతో నోరు గట్టిగా మూసుకుని, మా అమ్మమ్మగారి వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాను. తరువాత అందరూ అక్షింతలు వ...

తెలిసిన వాళ్ళు ఒకరిద్దరు బ్లాగులు create చేసుకున్నాం అంటే "అబ్బో" అనుకున్నాను. అప్పటికి ఆ విషయంలో A-B-C-D కూడా తెలియవు మరి! అయితే నాకు ఈ విషయంతో పరిచయం ఏర్పడటానికి కొంత కథే ఉంది!  ఈమధ్య చేతిలో సమయం మరీ ఎక్కువైపోయింది అనిపించటం మొదలుపెట్టింది. మా నాన్నగారి ప్రోత్సాహంతో ఆమధ్య రాసిన ఒక వ్యాసం నా స్నేహితురాలికి చూపిస్తే బాగుంది అంది. నా రచానాశైలి అటు బ్లాగులకీ చెందదు, ఇటు పత్రికల్లో అచ్చు అయ్యే పద్ధతిలోనూ ఉండదు. అయినా...ఆలోచించి అన్ని విధాలా నేను బ్లాగు మొదలు పెట్టటం కరెక్టు అనే నిర్ణయానికి వచ్చాను. నా బ్లాగు title నాకు వెంటనే తట్టింది. అయితే...రంగులు, డిజైన్లు ఎంచుకుని నా పేజీ తీర్చిదిద్దటానికి రెండు గంటలు పట్టింది. తరువాత మొదటి వ్యాసం post చేయాలి. "ఏదో ఎందుకు? నేను ఇంతకు ముందు రాసిన వ్యాసం ఉందిగా? అది చేసేద్దాం." అనుకున్నాను. అసలే అది వినాయక చవితి సందర్భంగా రాసిన వ్యాసం. ఓంప్రదంగా విఘ్నేశ్వరుడి ఆశీస్సులు కూడా ఉంటాయనే ఉద్దేశంతో అది post చేసేశాను. ఇక మొదలయ్యాయి నా పాట్లు. నాకు ఉన్న ఇబ్బందే 'starting trouble'!!! రాయాలనే ఉంటుంది, ఏమి రాయాలో అర్థం క...

నాకు ఊహ వచ్చే రోజుల్లో మేము ఏలూరు దగ్గర పెదపాడులో ఉండేవాళ్ళం. మేము ఉండే ఇంటిని ఆనందాశ్రమం అనేవారు. ధనమ్మగారు అనే మామ్మగారిల్లు అది. అందుకే "మామ్మగారిల్లు" అని దానికి ఇంకో పేరు ఉండేది.  ఇంటికి ముందువైపు పొడుగాటి వరండా ఉండేది. గాలి-వెలుతురు వస్తూ చక్కగా చల్లగా ఉండేది అక్కడ. వేసంకాలంలో అక్కడ మడతమంచం మీద పడుకుని కబుర్లూ, కథలూ వింటూ నిద్రపోయినప్పుడు ఉండే హాయి ఇప్పుడు మాటల్లో చెప్పలేను. అందుకేచెప్పట్లేదు. ఇలా 'అటూ-ఇటూ తిరగటం' అనే దైనందినకార్యక్రమం కోసం రోజంతా నేను, మా తమ్ముడు ఎదురు చూసేవాళ్ళం. మా నాన్నగారు, అమ్మగారు మాకు ఆ టైం లో చెప్పే కథల కోసం. పంచతంత్ర కథలు, పేదరాసి పెద్దమ్మ కథలు, రామాయణం, మహాభారతం లాంటి పురాణాల కథలు అన్నీ ఇప్పటి డైలీ సీరియల్స్ లాగా గొప్ప సస్పెన్సులో ఆపుతూ చెప్పేవారు. ఈ సీరియళ్లు శుక్రవారం పెద్దపెద్ద ఉరుముల్లాంటి బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ తో ఆపి "మళ్ళీ సోమవారం కలుద్దాం" అని వీక్షకుల్ని నిరాశకు, బెంగకు గురిచేసి 2 రోజులు కనుమరుగైనట్లు మాకూ జరిగేది. అటువంటి gap వచ్చిన రోజుల్లో మాకు మరో రకం class ఉండేది. తెలుగు సంవత్సరాల పేర్లు, నెలలు,...